وجهی دیگر

شاهکار بینش پژوه - به تو چه

سرآغاز کلام با نام یگانه وجه ماندگار؛

 

در ابتدای ایام نوجوانی که تازه انقلاب سال 1357 پیروز شده بود؛ رسم بود در مغازه ها تابلو می گذاشتند که "خواهر و برادر گرامی؛ خطایم را به پای مکتبم ننویس". کاری نداریم که در طی این مدت استفاده ابزاری بسیاری از دین خداوند شد ولی به نظرم استفاده ابزاری از دین ؛ به معنی آن نیست که دعوت الی الحق ایراد دارد. و صد البته تمام آنهایی هم که مبلغ دین مبین در خانه پدری هستند؛ ایرادی ندارند و اجر آنها هم انشاءالله نزد حق محفوظ خواهد بود.

دیشب اجرای یک موسیقی از شاهکار بینش پژوه را دیدم که ظاهرا مخاطبش مبلغین دین خانه پدری بود و مرتبا خطاب به آنها می گفت که "اگر من اینم و من آنم؛ به تو چه (مربوط)" . " اگر من توبه را هزار بار شکستم؛ توبه را خدا می پذیرد. به تو چه" و حضار هم از اجرای موسیقی که شعر آن هم از خود خواننده بود؛ و اینکه " به تو چه " نثار "مبلغین دین ساکن خانه پدری" می شد؛ حسابی حال می کردند.

به نظرم نکات بسیاری در این میان نهفته است.

اول - اگر بحث توبه است؛ خداوند مهربان همواره درب آنرا باز گذاشته است ولی آیا ضمانت شده است که ما به موقع بتوانیم خود را به این درب برسانیم؟ توبه عزم جزم می خواهد و هرکسی از پس آن بر نمی آید. خیلی دلم می خواهد بداند که آیا شاهکار هم واقعا عزم جزم توبه دارد؟ یا توبه فقط بهانه ای برای "به تو چه" گفتن است.

دوم - به نظرم باید تکلیف خود را تعیین کنیم. آیا مشکل ما با آن کسی است که مثلا دارد دین خدا را تبلیغ و اجرا می کند و یا خود دین یا با هر دو. اگر مشکل مجری و مبلغ مذهبی است؛ خطای او را پای دین الهی نگذار و اگر مشکل دین است؛ پس باید مخاطب تو خدای مهربان باشد. شما می دانی و خدای مهربان ولی پای بنده های او را وسط نکش و آنها را بهانه برای "به تو چه" گفتن نکن.

سوم - جمعیت حاضر در مجلس خیلی از "به تو چه" گفتن خواننده حال می کردند. البته این هم غیر عادی نیست. معلوم است که آنها نیز خیلی دل خوشی از مجموعه دین و مبلغ ندارند. حرف دلشان هم از زبان خواننده بیرون می آید. پس باید هم حال کنند و تشویق کنند.

چهارم - زمانه پرآشوبی است. خیلی ها دین گریز هستند و خیلی ها رسم تبلیغ را نمی دانند. خیلی ها هم می خواهند "لیفجر امامه" باشند. معروف هم منکر شده و منکر هم معروف. به هر حال من مطمئن هستم که حساب و کتاب همه چیز محفوظ است و در روز موعود؛ هیچ کسی نمی تواند زبان باز کند و بگوید "به تو چه"

 

این حیاط خلوت که بازدید کننده ای ندارد. بعید هم به نظرم می رسد که روزی گذر شاهکار و یا یکی از حضار در مجلس به اینجا برسد. اما اگر دست بر قضای روزگار؛ از اینجا رد شدید؛ به جای "به تو چه" گفتن ؛ قدری هم منصفانه فکر کنید.

 

با یاد حق منصف باشید.

علی خادمی